Kurs na temu „ Korišćenje vazdušnog nadzora za otkrivanje zagađenja mora“

U Lisabonu je, u periodu od 21. – 23. Novembra 2011. godine, u organizaciji Evropske agencije za pomorsku sigurnost održan kurs na temu „ Korišćenje vazdušnog nadzora za otkrivanje zagađenja mora“. Kursu su prisustvovali Kap. Vladan Radonjić i Ksenija Rakočević - predstavnici Uprave pomorske sigurnosti i Slavko Ilić – pilot Ministarstva unutrašnjih poslova – sektor za vanredne situacije.

 

Kurs je održan sa ciljem da se učesnici upoznaju sa:

 

-       svrhom vazdušnog nadzora za otkrivanje zagađenja mora kao i potencijalnim izvorima zagađenja;

-       pravnim međunarodnim okvirom za zaštitu mora od zagađenja ( UNCLOS Konvencija, Annex I i Annex II MARPOL Konvecije i Direktiva 2005/35);

-       Bonn Agreement, sporazum nastao 1969. godine posle ekološke katastrofe tankera Torrey Caynon. Članovi tog sporazuma su pretežno zemlje Sjevernog mora: Belgija, Danska, Njemačka, Francuska, Irska, Holandija, Norveška, Švedska, Velika Britanija kao  i ostale zemlje Evropske Unije. Sporazum govori o  zajedničkom saradnji u praćenju i otkrivanju  zagađenja mora vazdušnim nadzorom.

-       Velika pažnja posvećena je jasnom indetifikovanju mrlje nastale od ulja  ili opasnog tereta sa jedne strane i prirodnih fenomena  (sjenke oblaka, meduze, alge, planktoni, morska trava, korali u plitkoj vodi, ikra ribe duž obale,  zamućena voda koja nastaje prilikom podizanjem pijeska sa morskog dna prilikom obrtanja brodskih propela) sa druge strane;

-       Zahtjevima informisanja o zagađenju mora i adekvatnim formularima koji trebaju da se ispune prilikom obavještenja o slučaju zagađenja.

-       SafeSeaNet, LRIT i CleanSeaNet. Ova tri informacione komponente prestavljaju integrisani sistem nadzora Evropske agencije za pomorsku sigurnost. CleanSeaNet je satelitski sistem koji u određenim vremenskim intervalima vrši snimanje zemljine površine i registruje eventualno zagađenje. Potvrda zagađenja vrši se preletom vazduhoplova države u čijoj zoni odgovornosti se predpostavlja da je došlo do zagađenja. SafeSeaNet je sistem koji vrši praćenje brodova koji plove u zoni A1 (20 – 30 NM od obale) država Evropske Unije. Za praćenje brodova u zoni A2 i A3 (van 30 NM od obale) koristi se LRIT sistem. U sklopu te prezentacije, posjetili smo prostorije gdje se integrisani  sistem nalazi.

-       Avioni država Evropske Unije koji se koriste za preletanje  mora u svojstvu otkrivanja zagađenja, imaju sledeću opremu: SLAR ( Side Looking Airborne Radar) je radar bez pokretnih djelova, smješten sa obije strane donjeg dijela aviona. Slika  dobijena od radara pokazuje čak i do 80km udaljeno mjesto od aviona. Može da se koristi  danju i noću. Naftu na površini mora može da detktuje čak i na daljini od 30km. Mirno more, led i alge otežavaju detektovanje zagađenja naftom ili nekim drugim opasnim teretom; IR/UV (Infrared/Ultraviolet Linescanner) detektuje koeficjent zračenja IR i releksiju UV. Koeficjent zračenja  i refleksija površine mora se mijenja ako postoji zagadjenje od nafte ili neke druge opasne materije; EO/IR (Electro Optical – Infrared) ; SAR (Synthetic Aperture Radar) na nekoliko načina može da otkrije počinitelje zagađenja i zagađenje na moru; LSF/MWR (Laser floro sensor/ Microwave Radiometers), LSF služi za otkrivanje količine a MWR za otkrivnje kvalteta tj vrste ulja; HHC/HHVC (Hand Held Camera/Hand Held Video Camera) potrebne za procjenu boje izlivene nafte  radi utvrđivanja njene količine u moru;

 

 

U sklopu kursa, predstavnici obalske straže Švedske imali su prezentaciju rada njihovog sistema vazdušnog nadzora. Slične prezentacije imale su države: Francuska, Njemačka i Španija.

 

Poenta predavanja je bila da se u što kraćem roku otkrije zagađenje, nastalo namjernim ispuštanjem ili kao posledica pomorske nesreće, i da se sa mjesta ispuštenog ulja ili štetnih materija prikupi što više dokaza koji će se staviti na teret počinioca.

Registar Jahti

 

imso

image007

BALMAS

GO_TO_TOP